എന്താണ് മനുഷ്യമനസ്സിനോളം ദുരൂഹമായിരിക്കുന്നത്? അനന്തവിശാലമായ പ്രപഞ്ചം മാത്രം. ആകാശം മാത്രം. അതുകൊണ്ട് ചിദംബരം എന്ന വാക്ക് സാര്‍ത്ഥകമാണ്. മനസ്സെന്ന ആകാശം. എല്ലാ നല്ല കഥാകാരന്മാരും മനസ്സെന്ന ആകാശത്തെ കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ്. ചിദംബരരഹസ്യത്തെ അറിയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവര്‍. റഷ്യന്‍ കഥാകാരന്മാര്‍, ടോൾസ്റ്റോയിയും ഡോസ്റ്റോവ്‌സ്‌ക്കിയുമെല്ലാം, മനുഷ്യമനസ്സിലൂടെ നടത്തുന്ന സഞ്ചാരങ്ങള്‍ നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നവയാണ്. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ അറിയപ്പെടാത്ത ലോകങ്ങളാണ് അവര്‍ തുറന്നുതന്നത്! ഇ.സന്തോഷ്‌കുമാറിന്റെ കഥാലോകം ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ കഥകളോടു അടുപ്പവും ആദരവും കാണിക്കുന്നു. ഇയാള്‍ ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ കഥാശീര്‍ഷകം തന്റെ കഥയ്ക്കു നല്‍കുന്നു, ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ കഥകളില്‍ നിന്നുള്ള വാക്യങ്ങള്‍ തന്റെ കഥകളിലേക്കുള്ള പ്രവേശികകളായി എഴുതിവയ്ക്കുന്നു, ആ മഹാത്മാവിനെ പോലെ മനുഷ്യമനസ്സിലേക്കു സഞ്ചരിക്കാനുള്ള ത്വരകള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ചിദംബരരഹസ്യം എന്ന കഥയില്‍ ഈ ആഭിമുഖ്യങ്ങള്‍ ഒന്നുചേരുന്നു. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ മുന്നില്‍ അത്ഭുതം കൂറി നില്‍ക്കുന്ന കഥാകാരനെ ഈ കഥയില്‍ വായിക്കാം. മനുഷ്യമനസ്സുകളിലേക്കു പ്രവേശിക്കുകയെന്നത് ഏതൊരു നല്ല കഥാകാരന്റേയും ആഗ്രഹമത്രേ! ‘ദൈവം കാണുന്നു, പക്ഷേ വൈകുന്നു’ എന്ന ടോള്‍സ്റ്റോയ് കഥയിലെ ചില വാക്കുകള്‍ ഈ കഥയ്ക്കു മുന്നേ കുറിച്ചിരിക്കുന്നു. ആക്‌സിനോവിന്റെ ഭാര്യ ഉറക്കത്തില്‍ കണ്ട ചീത്തസ്വപ്നത്തെ കുറിച്ച് അയാളോടു പറയുന്നു, അയാള്‍ പട്ടണത്തില്‍ നിന്നും തിരിച്ചുവന്നു തൊപ്പിയൂരുമ്പോള്‍ തലമുടിയെല്ലാം നരച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന്. സ്വപ്നം ഫലിക്കുന്നു. ആ യാത്രയില്‍ അയാള്‍ കൊടുംവഞ്ചനയില്‍ പെടുന്നു, കുറ്റവാളിയാകുന്നു, ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ, ദൈവം വൈകിയെത്തുന്നു. അയാള്‍ വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും വൃദ്ധനായിരുന്നു, മുടി നരച്ചിരുന്നു.

സന്തോഷിന്റെ കഥയിലെ ലീന, കരടിയെയാണ് സ്വപ്നം കാണുന്നത്. മെരുങ്ങാത്ത മൃഗം. അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്നത്. യാത്രയ്ക്കു മുന്നേ സജീവനോട് ലീന തന്റെ സ്വപ്നത്തെ കുറിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. യാത്രയ്ക്കു പോയ സജീവനെ ലീന പിന്നെ കാണുന്നത് അനങ്ങാത്ത അവസ്ഥയിലാണ്. ഫലിക്കുന്ന സ്വപ്നത്തിന്നപ്പുറം വഞ്ചനയ്ക്കു മുന്നില്‍ പരാജയപ്പെടാത്ത ദയയുടേയും ക്ഷമയുടേയും കഥയാണ് ടോള്‍സ്റ്റോയ് പറഞ്ഞത്. ഇവിടെ, ചിദംബരരഹസ്യത്തില്‍ ഫലവത്താകുന്ന സ്വപ്നത്തിന്നപ്പുറം മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ അറിയാത്ത ലോകങ്ങള്‍ വിവൃതമാകുന്നു. തീവണ്ടിയില്‍ തിരുവനന്തപുരത്തേക്കു പോകുന്നുവെന്നു ലീനയോടു പറഞ്ഞ സജീവന്‍ ജൂനിയര്‍ വക്കീലായ പെണ്‍കുട്ടിയോടൊപ്പം കാറില്‍ മൂന്നാറിലേക്കാണ് പോയത്. മൂന്നാറില്‍ രണ്ടു ദിവസത്തേക്കു മുറി ഏര്‍പ്പാടാക്കിയിരുന്നു. സജീവന്റെ കാര്‍ അപകടത്തില്‍ പെടുന്നു. ബോധരഹിതനായ അയാളെ ആശുപത്രിയിലാക്കുന്നു. രക്ഷപ്പെടാനുള്ള സാദ്ധ്യതകളുണ്ടെന്നു തുടരെത്തുടരെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറയുമ്പോഴും അനങ്ങാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് സജീവന്റെ ശരീരം നീങ്ങുന്നു. ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു കൂമ്പാരം ഉയരുന്നു, നമ്മുടെ മനസ്സില്‍. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയെല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത്? അപകടത്തില്‍ പെട്ട സജീവന്റെ മനസ്സ് തിരിച്ചുവരവ് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ലേ? സജീവനോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്ത പെണ്‍കുട്ടിക്ക് സജീവന്റെ മനസ്സ് പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ലെന്നു ലീനയ്ക്കു തോന്നുന്നുണ്ടോ? എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരിക്കലും അനങ്ങിയേക്കില്ലെന്നു ഡോക്ടര്‍ ഉറപ്പിച്ച ശരീരത്തിനു കാവല്‍ക്കാരിയാകാന്‍ ലീന തീരുമാനിക്കുന്നത്? താന്‍ അറിയാത്ത ആസക്തികള്‍ സജീവനില്‍ സജീവമായിരുന്നുവെന്ന് ലീന തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നുവോ? ഇക്കാര്യത്തില്‍, ലീന സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ? പരസ്പരം മനസ്സിലാകാത്ത, ഉള്‍ക്കൊള്ളാത്ത, തിരിച്ചറിയാത്ത ദമ്പതികളായിരുന്നോ അവര്‍? വാസ്തവത്തെ തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍, ലീന കുറ്റബോധം പേറുന്ന മനസ്സുമായി കാവല്‍ക്കാരിയാകാന്‍ സ്വയം നിയോഗിക്കുകയാണോ? സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ട കരടി മെരുങ്ങാത്ത മനസ്സോ അനങ്ങാത്ത ശരീരമോ? വിശ്വാസവും വിശ്വാസത്തകര്‍ച്ചയും വഞ്ചനയും സന്ദേഹങ്ങളും കൂടിക്കുഴയുന്ന സങ്കീര്‍ണ്ണമായ മനോലോകങ്ങളെയാണ് കഥാകാരന്‍ ആവിഷ്‌ക്കരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ ഒളിത്താവളങ്ങളിലേക്കു സഞ്ചരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളാണ് ഈ രചനയില്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നത്.

e santosh kumar, short story writer, v. vijayakumar, short story,

ബാല്യകാലസ്മൃതികളെയും ‘മനസ്സിലാവാതിരിക്കുക’ എന്ന ശിശുക്കളുടെ ബുദ്ധിയെയും കുറിച്ച് റില്‍ക്കെ യുവകവിക്ക് എഴുതുന്നുണ്ട്. സര്‍ഗസൃഷ്ടി നടത്തുന്നയാള്‍ക്ക് ആശയദാരിദ്ര്യമോ വരണ്ടസ്ഥലികളോ ഇല്ലെന്നു പറയുന്ന കവി, ശബ്ദങ്ങളൊന്നും കടന്നുവരാത്ത തടവറയിലകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവനു പോലും വിലമതിക്കാനാവാത്ത രത്‌നം പോലെ ഓര്‍മ്മകളുടെ നിധിപ്പുരയായി ഒരു ബാല്യകാലമുണ്ടെന്നു പറയുന്നു. കവിത മനസ്സിലാകാത്തവരോട് കുട്ടിക്കാലത്തെ ഇടവഴികളെ കുറിച്ചോര്‍ക്കാന്‍ പറഞ്ഞ മലയാളകവിയേയും ഓര്‍ക്കുക. സര്‍ഗ്ഗധനരായ എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് കുട്ടികളുടെ ലോകത്തെ കുറിച്ചെഴുതാതിരിക്കാനാവില്ല. എല്ലാം പുതുതായി കാണുന്ന കണ്ണുകള്‍. എല്ലാം എന്താണെന്ന് അറിയാന്‍ കൊതിക്കുന്ന മനസ്സുകള്‍. റില്‍ക്കെ പറയുന്ന ‘മനസ്സിലാവാതിരിക്കല്‍.’ മുതിര്‍ന്നവര്‍ കാണാത്തതു പലതും കുട്ടികള്‍ കാണുന്നു. പ്രായമേറിയവര്‍ അപ്രധാനമെന്നു തള്ളിക്കളയുന്നത് കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് ഏറെ പ്രധാനമാണ്. മുതിര്‍ന്നവരുടെ വലിയ ദു:ഖങ്ങള്‍ പോലും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സങ്കടങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ തുലോം തുച്ഛം, മുതിര്‍ന്നവരുടെ കണ്ണില്‍ അത് വളരെ ചെറിയ കാര്യത്തെ കുറിച്ചായിരിക്കാമെങ്കിലും. സങ്കടം, കണ്ണീരൊലിപ്പിച്ച് വിതുമ്പിക്കരയുന്ന പെണ്‍കുഞ്ഞിനോളം ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു കാഴ്ചയില്ല. അധ്യാപിക ആദ്യമായി ചൂരല്‍ പ്രഹരവും നൽകി പാഠശാലയ്ക്കു പുറത്തിറക്കി വിട്ടപ്പോഴാണോ, മുതിര്‍ന്ന് വലിയ ആളായ ശേഷം സ്വന്തം അമ്മ മരിച്ചപ്പോഴാണോ നിങ്ങള്‍ ഏറെ സങ്കടപ്പെട്ടത്? സന്തോഷ്‌കുമാറിന്റെ കഥകളിലും കുട്ടികളുടെ നിര്‍മ്മലവും നിഷ്‌ക്കളങ്കവുമായ ലോകം എഴുതപ്പെടുന്നു. മുത്തശ്ശിക്കഥയുടെ സാരള്യത്തോടെയാണ് സന്തോഷ് കുമാറിന്റെ ‘കുന്നുകള്‍, നക്ഷത്രങ്ങള്‍’ എന്ന നീണ്ടകഥ തുടങ്ങുന്നത്. ‘മലഞ്ചെരുവില്‍ മൂന്നു വീടുകളുണ്ടായിരുന്നു.’ നല്ല കഥകള്‍ സരളമായ ഭാഷയിലാണ് എഴുതപ്പെടുക. ഒരു കുഞ്ഞിനു മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയില്‍. എന്താണ് നിങ്ങളുടെ പേര്? എന്നു ചോദിക്കുന്ന പോലെ എന്നാല്‍, വലിയ വലിയ വാക്കുകളില്‍ കഥകള്‍ എഴുതപ്പെടുന്ന കാലമാണിത്. അത് വലിയ വലിയ സന്ദേശങ്ങള്‍ നൽകുന്നു. ഒരുപാടു കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നു. എന്നിട്ടും, കഥകളില്‍ കഥയില്ലാതാകുന്നു. കഥയില്‍ ആത്മരതി സ്ഥിരവാസമാക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഇത്. ഇവിടെ, ആവിഷ്‌ക്കരണകല പുതിയമാനങ്ങള്‍ തേടുന്നു. ‘ഉയരം കൂടിയ വൃക്ഷങ്ങളിലെ കൂടുകളില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടുവന്ന കാറ്റുകള്‍ മലഞ്ചെരിവിലെ വീടുകളില്‍ തടഞ്ഞ് തെല്ലിട നിന്നു. പിന്നെ, അദൃശ്യമായ ചിറകുകള്‍ വീശി താഴേക്കു പറന്നു പോയി.’ ഈ കഥയില്‍ കവിതയും സംഗീതവും കിനിയുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ അതു സ്‌നേഹസാന്ദ്രമാകുന്നു. ചിലപ്പോള്‍, വേദനയും കുറ്റബോധവും കൊണ്ട് വിതുമ്പുകയും തേങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. വാക്കുകളുടെ സാരള്യം ഒരു കുഞ്ഞുമനസ്സിന്റെ ധര്‍മ്മബോധമായി, ഒരു വൃദ്ധമനസ്സിന്റെ ഇരുത്തം വന്ന ജീവിതദര്‍ശനമായി, ഒരു പിതൃമനസ്സിന്റെ സ്‌നേഹസാരള്യമായി സന്തോഷിന്റെ കഥയില്‍ മാറിത്തീരുന്നു. ഓരോ മനുഷ്യമനസ്സിലും കുടിപാര്‍ക്കുന്ന ഒത്തിരി ലോകങ്ങളെ കഥാകാരന്‍ കാണിച്ചുതരുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥകളെ എഴുതുന്നു.

Read More: ഇ. സന്തോഷ് കുമാറിന്രെ കഥകളെ കുറിച്ച് രഹ്ന താലിബ് എഴുതിയ ലേഖനം ഇവിടെ വായിക്കാം അതീവ ഗൂഢമാണതിന്റെയാശ്ളേഷം

സര്‍ഗാത്മകതയുടെ ശോഷണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഈ കാലത്തിന്റെ ദുര്യോഗത്തെ ആത്മാവില്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും തന്റെ രചനകളുടെ പ്രമേയമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കഥാകാരനാണ് സന്തോഷ്‌കുമാര്‍. ‘അന്ധകാരനഴി’യിലെ ശിവനും ‘വാക്കുകളി’ലെ റോസിലിനും തമ്പാനും ‘മൂന്നുവിരലുകളി’ ലെ മോനായിയും ‘സങ്കടമോചന’ ത്തിലെ ചമരുവും വ്യത്യസ്തരൂപങ്ങളില്‍ സര്‍ഗാത്മകതയുടെ പ്രശ്‌നലോകങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നവരായിരുന്നു. ‘അതിജീവനം’ എന്ന കഥയിലും കഥാകാരന്റെ മനസ്സിനെ എപ്പോഴും ആക്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ പ്രമേയത്തെ നാം വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അപ്രശസ്തനായ ഒരു നല്ല എഴുത്തുകാരന്റെ രചന, യാദൃച്ഛികതകളില്‍ പെട്ട് തിരോഭവിക്കുന്നതിന്റെ കഥയാണിത്. ജീവന്‍ എന്ന യുവ നോവലിസ്റ്റിനെ കാണാതാകുന്നു. എഴുത്തുകാരന്റെ തിരോധാനം എഴുത്തിന്റെ തിരോധാനമാണ്. പിന്നെ, അയാളുടെ നോവല്‍ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത രൂപത്തില്‍ നഷ്ടമാകുന്നുമുണ്ട്. ജീവന്‍ എഴുതി തീര്‍ത്ത നോവല്‍ പ്രശസ്തനായ മറ്റൊരു എഴുത്തുകാരന്റെ നോവലിന്റെ പ്രമേയമാണെന്ന് അറിഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് അയാള്‍ അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നത്. പല എഴുത്തുകാരും അഭിമുഖീകരിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു പ്രശ്‌നത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മകമായ ആഖ്യാനമാണിത്. വായനക്കാരില്‍ എത്തിച്ചേരാത്ത, ‘ജീവിതം’ എന്ന പേരുള്ള നോവല്‍ മാത്രമേ ജീവന്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. സ്റ്റാളുകളില്‍ കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്കു പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരുന്ന മുഷിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ആ പുസ്തകത്തിന്റെ പുറംചട്ടയില്‍ നിരാശാജനകമായ പേരായി ജീവിതം മാറിത്തീര്‍ന്നതായി സന്തോഷിന്റെ കഥയിലെ വാക്യങ്ങള്‍. പുറംചട്ടയിലെ മുഷിഞ്ഞ ജീവിതം പോലെ ജീവന്റെ ജീവിതവും മാറിത്തീരുന്നു. നോവലിസ്റ്റിന്റെ ജീവിതത്തിനും കുറഞ്ഞ വിലയേ ഉള്ളൂവെന്നു തോന്നിപ്പോകുന്നു. അത് നിരാശാജനകമാണ്. അയാളുടെ ജീവനും ആത്മാവുമാണ് നോവലെന്ന് ഉറപ്പിക്കാവുന്ന അന്തരീക്ഷമാണ് കഥാകാരന്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അയാളുടെ പേര് ജീവന്‍, അയാളുടെ നോവല്‍ ‘ജീവിതം’, അയാളുടെ നിരാശാജനകമായ ജീവിതവും നമ്മുടെ മുന്നില്‍ – നാമരൂപങ്ങളുടെ സമാനതയില്‍ ഭേദങ്ങളില്ലാത്ത ദ്വന്ദം രൂപം കൊള്ളുന്നു. ജീവന്റെ ജീവിതത്തെ ‘ജീവിതം’ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതു കൊണ്ട് എഴുത്തുകാരന്‍ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് എഴുത്തിന്റെ അപ്രത്യക്ഷമാകലായി തിരിച്ചറിയാം. എല്ലാ കഥകളിലും സാമൂഹികസാഹചര്യങ്ങള്‍ പരോക്ഷമായി രേഖപ്പെടുന്നതു കൊണ്ട്, ഇതിനെ സന്തോഷ്‌കുമാര്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള എഴുത്തുകാരുടെ ജീവിതസന്ദര്‍ഭങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നവരുമുണ്ടായേക്കും.

short story, andhakaranazhi, novel, e santhosh kumar, v. vijayakumar,

വീണ്ടും വീണ്ടും പരാജയപ്പെടുകയും എന്നിട്ടും നിസ്വാര്‍ത്ഥമായ ജീവിതം തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന ശേഖരന്‍ മാഷിനെ പോലൊരു കഥാപാത്രത്തെ സന്നിവേശിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ആ ജീവിതകഥയെ പുതിയ നോവലിന്റെ പ്രമേയവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്, കഥയില്‍. എഴുത്തുകാരനും കഥാപാത്രങ്ങളും ഒരേ വിധിയെ സ്വീകരിക്കുന്നവരായി മാറുന്നു. ജീവന്റെ രചനകള്‍ നേരിട്ട പരാജയങ്ങള്‍ അയാളുടെ എഴുത്തിന്റെ പരാജയങ്ങളായിരുന്നില്ല. അതിനുള്ള കാരണങ്ങള്‍ എഴുത്തിനും എഴുത്തുകാരനും പുറത്തായിരുന്നു. സമൂഹം സൂക്ഷിച്ചു പരിപാലിക്കേണ്ട നല്ല മൂല്യങ്ങളുടെ പരാജയമാണിത്.സമീറിനെ പോലൊരു എഴുത്തുകാരനോട് ജീവന്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന ആദരവിന്റേയും റാഹേലിനോടു സൂക്ഷിക്കുന്ന ഉള്ളു നിറഞ്ഞ സ്‌നേഹത്തിന്റേയും കൂടി പരാജയമാണിത്. നമ്മുടെ സമൂഹം നേരിടുന്ന ഭാവുകത്വപ്രതിസന്ധിയെ കുറിച്ചുള്ള വിമര്‍ശമായും ഈ കഥയെ വായിക്കാം. ഭാവുകത്വമില്ലാത്ത സമൂഹം അതിന്റെ നല്ല എഴുത്തുകാരനെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ഇ. സന്തോഷ്‌കുമാറിന്റെ സര്‍ഗാത്മകതയെ കുറിച്ചുള്ള ഉന്നതമായ ഖേദങ്ങളെ മലയാളധിഷണ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടെന്നത് ആഹ്ലാദകരമാണ്. മലയാളത്തിലെ നല്ല വായനക്കാരനും വിമര്‍ശകനും നാടകകാരനുമായ എന്‍. ശശിധരന്‍, ചമരുവിന്റെ സങ്കടമോചനത്തിന്റെ കഥയ്ക്ക് നാടകരൂപം നൽകിയത് ആ കഥ ഏൽപ്പിച്ച മാനസികാഘാതത്തില്‍ നിന്നും വിമോചനം നേടാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമായിരുന്നെന്ന് കരുതാവുന്നതാണല്ലോ. ആഡംബരങ്ങളില്ലാത്ത ഭാഷയുടെ സൗന്ദര്യം ഈ കഥയെ അനുഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു.

മുസോളിയം എന്ന കഥ വായിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ എന്തൊക്കെയോ ഭയങ്ങള്‍ നമ്മെ പിടികൂടുന്നു. ഓരോ വാക്യവും പതുക്കെ പതുക്കെ സൂക്ഷിച്ചു വായിക്കാന്‍ നാം പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടും. കഥയുടെ അന്തരീക്ഷ സൃഷ്ടിയില്‍ കൃതഹസ്തനായ കഥാകാരനെ കാണാം. മാതൃസ്‌നേഹം മനോരോഗമായി പരിണമിച്ചതിന്റെ ദു:ഖസങ്കലിതമായ കഥയാണിത്. മകളുടെ മരണം അവള്‍ക്കു മാത്രമായി ജീവിച്ച അമ്മയെ വിഭ്രമത്തിലേക്കാണ് നയിച്ചത്. മരിച്ചു പോയ കുഞ്ഞുമകളുടേതായി ഉണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കുന്നു, അമ്മ. കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍, കുഞ്ഞുടുപ്പുകള്‍, അവള്‍ വരച്ച ചിത്രങ്ങള്‍, കുഞ്ഞിന്റെ സംസ്‌ക്കാരച്ചടങ്ങുകളുടെ ഫോട്ടോകള്‍… എല്ലാം ജെന്നി സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കുന്നു. കൂട്ടുകാരിയായ അനിതയെ കാണിക്കാന്‍ ജെന്നിക്ക് മറ്റൊരു പെട്ടി കൂടിയുണ്ട്. അത് ആരേയും കാണിക്കേണ്ടെന്ന് സോണി പറയുമ്പോള്‍ ജെന്നി നിശബ്ദയാകുന്നു. പിന്നെ, ഏറെ നാളുകളിലേക്ക് ജെന്നി ആരോടും സംസാരിക്കുന്നില്ല. പിന്നെയൊരിക്കല്‍, ഭദ്രമായി പൂട്ടി വച്ചിരിക്കുന്നതിനെ ജെന്നി അനിതയ്ക്കു കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നു – നാലു ചെറിയ പല്ലുകള്‍, ചുരുള്‍മുടി, കുഞ്ഞുനഖങ്ങള്‍…അവള്‍ കണ്ടതിനെ കുറിച്ചു ഭര്‍ത്താവിേനോടു പറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോള്‍ അനിത ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ ഛര്‍ദ്ദിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരിക്കലും ഒടുങ്ങാതെ ജെന്നിയില്‍ അവശേഷിക്കുന്ന മാതൃദു:ഖത്തിന്റെ കഥ മാത്രമാണോ സന്തോഷ്‌കുമാര്‍ പറയുന്നത്? അല്ല. മുസോളിയം എന്ന കഥാശീര്‍ഷകം നമ്മെ മറ്റു ചില വഴികളിലേക്കു നടത്തുന്നുണ്ട്. റഷ്യയില്‍ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന ലെനിന്റെ മൃതദേഹത്തെ ഇത് ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. മുസോളിയം എന്ന വാക്കു നല്‍കുന്ന ആദ്യത്തെ ഓര്‍മ്മ ഇതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. കഥയുടെ അന്തര്‍ലോകം ഈ വഴി മാറിനടപ്പിനെ സാധൂകരിക്കുന്നുണ്ട്. ജെന്നിയുടെ പിതാവ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ക്കിടയിലെ നല്ല സഖാവായിരുന്നു. കണ്ണു കാണാത്ത അവസ്ഥയിലും പാര്‍ട്ടി സാഹിത്യം വായിച്ചു കേള്‍ക്കുന്നയാള്‍! ജെന്നി എന്ന നാമവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളില്‍ നിന്നും നാം എന്താണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്? ജഡമായി തീര്‍ന്നതിനെ ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന്, ചലിക്കുന്നതിനേയും മാറുന്നതിനേയും സ്വീകരിക്കുമെന്ന്. എന്നാല്‍, സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ജഡത്തെ സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കുകയാണു ചെയ്തത്. സ്‌നേഹവിശ്വാസങ്ങളും ആദരവും കൊണ്ടാണെങ്കില്‍ പോലും ചേതനയറ്റവയെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ഹീനമായ മതാത്മകതയാണ്. ജഡമായി തീര്‍ന്നതിനെ സംരക്ഷിച്ചുസൂക്ഷിക്കുന്നത് ജഡത്വത്തെ വരിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്. ആദരവും സ്‌നേഹവും ആന്ധ്യമായി മാറിത്തീരുകയാണിവിടെ. അതു ശരിയായ ദിശയില്‍ ചലിക്കാനുള്ള ശേഷിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ജെന്നിയുടെ മനോരോഗത്തെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഏതു മനോരോഗമാണ് റഷ്യയിലെ പ്രസ്ഥാനത്തെ പിടികൂടിയതെന്ന് ഈ കഥ ചോദിക്കാതെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പില്‍ക്കാലത്തെ നാശത്തിനു കാരണമായത്, ഈ മനോരോഗമല്ലേ? ഈ ജാഡ്യാവസ്ഥയല്ലേ? ഈ കഥയും നേരിട്ടു പകരുന്ന സന്ദേശങ്ങളെ നിറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല. കേവലസത്യപ്രഖ്യാപനങ്ങള്‍ ഈ കഥയില്‍ നിന്നും മുഴങ്ങുന്നില്ല. പക്ഷേ, മനുഷ്യാവസ്ഥയെ കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ തുറക്കുന്നു.

നമ്മുടെ കഥാകാരന്‍ ദീര്‍ഘവിവരണങ്ങളിലൂടെ പറയുന്ന കഥയല്ല, കഥയിലെ യഥാര്‍ത്ഥകഥയെന്നു ബോദ്ധ്യപ്പെടുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ഇനിയുമെത്രയോ ഉണ്ട്! യാഥാര്‍ത്ഥ്യം പ്രത്യക്ഷത്തിലാണെന്ന ധാരണയെ തകിടം മറിയ്ക്കുന്ന രചനാരീതിയാണിത്. പ്രത്യക്ഷവാദത്തിനെതിരെയുള്ള കഥാകാരന്മാരുടെ ഉള്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ തെളിയുന്നത് ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം. ഒട്ടും യോജ്യമല്ലാത്ത പ്രവണതയാണല്ലോ പ്രത്യക്ഷവാദത്തിന്റേത്. ധ്വനിസാന്ദ്രമായ കഥകള്‍ പ്രത്യക്ഷവാദത്തിനെതിരെയുള്ള കലാപങ്ങള്‍ കൂടിയാണ്. എഴുത്തിലെ ധ്വനിവിശേഷങ്ങള്‍ എഴുത്തുകാരന്റെ സര്‍ഗാത്മകതയുടെ വെളിപ്പെടലാണ്. വായനക്കാരന്റെ ധിഷണയേയും സംവേദനശേഷിയേയും ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്ന പ്രവര്‍ത്തനവുമാണത്. നാനാര്‍ത്ഥദായിനിയാകുന്ന കഥകള്‍ എഴുതുന്ന സന്തോഷ്‌കുമാര്‍ നമ്മുടെ കഥനകലയെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുകയാണ്; ഒരു പക്ഷേ, അയാളുടെ തലമുറയിലെ മറ്റാര്‍ക്കും കഴിയാത്ത രീതിയില്‍. അപ്പയുടെ ഊമയായ മകന്റേയും അവന്റെ വല്യച്ഛന്റേയും അയാളുടെ മക്കളുടേയും കഥകള്‍ ‘ആദിമൂല’ത്തില്‍ വായിക്കാമെങ്കിലും ആദിമൂലം എന്ന കഥയുടെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം അതിന്നപ്പുറമാണു നില്‍ക്കുന്നത്. വിവേകി ഊമയാകുന്ന കാലം. വര്‍ത്തമാനത്തെ അടിച്ചുപൊളിച്ച് ആഘോഷിക്കുകയും ഭാവിയെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കാലം. മനുഷ്യന്‍ പ്രകൃതിയില്‍ നിന്നും അകലുന്ന കാലം. വല്യച്ഛനു മുന്നില്‍ തത്തയുമായെത്തുന്ന കുറവന്‍ പറയുന്ന വാക്കുകള്‍ ഇങ്ങനെ: ആളുകള്‍ തത്തയുടെ അടുത്തേക്കു വരുന്നില്ല. ഭാവിഫലം കേള്‍ക്കുന്നില്ല. തിന്നും കുടിച്ചും ആളുകള്‍ അര്‍മ്മാദിക്കുന്നു. വരുംകാലം എന്നൊന്നില്ല എന്ന മട്ടിലാണ് എല്ലാവരുടേയും പെരുമാറ്റം. സങ്കടം കൊണ്ട് ഉടഞ്ഞ വാക്കുകളാണ് കുറവന്‍ പറയുന്നത്. ഈ കാലം നേരിടുന്ന ദുരന്തത്തെയാണ് കുറവന്‍ കാണുന്നത്, കഥാകാരന്‍ എഴുതുന്നതും. അടിച്ചു പൊളിച്ച് അര്‍മ്മാദിക്കുന്ന വല്യച്ഛന്റെ മക്കളിലൂടെ കഥാകാരന്‍ ഇതരരൂപങ്ങളില്‍ ഇതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്നും പറയാം. അപ്പയുടെ മകനോട് വല്യച്ഛന്‍ പറഞ്ഞയച്ച അടയാളങ്ങളൊന്നും ഉളളാട്ടുകാലയില്‍ അയാള്‍ക്കു കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. അയാള്‍ക്കു കാണാനാകാത്ത കുന്നും പുഴയും കാടും മലയും കടലും പ്രകൃതിയില്‍ നിന്നും അകന്ന മനുഷ്യനെ കുറിച്ചുളള പ്രത്യക്ഷസൂചനകളാണ്. അടയാളങ്ങള്‍ തേടി നടക്കുമ്പോള്‍ വല്യച്ഛന്‍ അയാളോടു പറയുന്നതായി കുഞ്ഞനു തോന്നുന്നുണ്ട്, മോനേ, കുഞ്ഞാ കാടു പിന്തിരിഞ്ഞു പോയതു നീ കണ്ടോ? പേടി കൊണ്ടായിരുന്നു അത്. ആപത്തു വന്നപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ കിട്ടിയ മരങ്ങളേയും മൃഗങ്ങളേയും പക്ഷികളേയും വാരിയെടുത്തു കൊണ്ട് ഒരമ്മയെ പോലെ അതു പാഞ്ഞു പോയി. മനുഷ്യനില്‍ നിന്നും അകന്നു പോകുന്ന പുഴകള്‍, കാടുകള്‍, പക്ഷികള്‍…നമ്മുടെ സംസ്‌ക്കൃതി നേരിടുന്ന വലിയ പാരിസ്ഥിതികദുരന്തമാണിത്. മനുഷ്യന്റെ യാത്ര എങ്ങോട്ടാണ്? അമ്യൂസ്‌മെന്റ് പാര്‍ക്കില്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന സന്ദര്‍ശനപുസ്തകത്തില്‍ പ്രൊഫസര്‍ എഴുതിയ വാക്കുകളെ പൂരിപ്പിച്ചാല്‍ ആ നോവലിന്റെ നിരൂപണമാകുമെന്ന് ശ്രീജന്‍ എഴുതിയത് ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ? ഇതിനെ സന്തോഷിന്റെ രചനകളെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു സാമാന്യനിയമമായി പറയാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കിലും, വിമര്‍ശകന്റെ വിസ്താരത്തിനായി അനേകം ധാതുക്കള്‍ സന്തോഷിന്റെ രചനകളുടെ സവിശേഷസ്ഥാനങ്ങളില്‍ സ്വാഭാവികമെന്നോണം നിക്ഷേപിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആദിമൂലം എന്ന കഥയിലും അതുണ്ട്. ഈ ധാതുക്കളില്‍ നിന്നാണ് ആദിമൂലം വായിച്ചെടുക്കേണ്ടത്.

e santhosh kumar, v vijayakumar, andhakaranazhi, short sotry, vishnu ram

മുസോളിയം, മഞ്ഞമുഖം എന്നീ കഥകളില്‍ പ്രമേയാന്തരീക്ഷത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില്‍ അതിനിപുണനായ ഒരു എഴുത്തുകാരനെ നമുക്കു കാണാം. കഥാന്തരീക്ഷത്തെയെന്ന പോലെ പാത്രസൃഷ്ടിയിലും അതീവശ്രദ്ധ പുലര്‍ത്തുന്ന കഥാകാരനാണ്, സന്തോഷ്‌കുമാര്‍. വളരെ സവിശേഷമായ പാത്രസൃഷ്ടികള്‍ക്ക് ഈ കഥാകാരന്‍ മുതിരുന്നു. അന്ധകാരനഴിയിലേയും അമ്യൂസ്‌മെന്റ്പാര്‍ക്കിലേയും കുളളന്മാരും ആദിമൂലത്തിലെ കുഞ്ഞനും ഗാലപ്പഗോസിലെ റിങ്മാസ്റ്ററുമെല്ലാം കഥനകലയുടെ സാമര്‍ത്ഥ്യം കൊണ്ട് അപരിചിതത്വം നീങ്ങി നമുക്കു പരിചിതരാകുന്നവരാണ്. വാവ എന്ന കഥയിലെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തെ അതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണരൂപത്തില്‍ മലയാളി നേരിട്ടു പരിചയിച്ചിട്ടുണ്ടാകില്ലെങ്കിലും, നമുക്കറിയാവുന്ന ഒരു പാടു മനുഷ്യശകലങ്ങളുടെ കൂടിച്ചേരലാണത്. കഥാകാരന്‍ പൂര്‍ണ്ണമാക്കിയെടുക്കുന്ന ഈ കഥാപാത്രം പെട്ടെന്നു നമ്മളില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നില്ല. ഭയമോ അതൃപ്തിയോ ജനിപ്പിക്കുന്ന രൂപമായി കഥയുടെ ആഖ്യാതാവായ നാലാമ്പറമ്പില്‍ കുട്ടന്റെ മുന്നില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വാവ ഭീരുവും മടിയനും കഴിവുകെട്ടവനുമത്രെ! അപ്പന്റെ കുലവൈദ്യം പഠിക്കാന്‍ താല്‍പ്പര്യമില്ലാത്തവന്‍ വിത്തുകാളയുടെ സംരക്ഷകനാകുന്നു, അപകര്‍ഷതകളില്‍ നിന്നു മുക്തി നേടാന്‍ അയാള്‍ സ്വയം മാറിത്തീരുന്ന രൂപങ്ങളാണ് കുട്ടനിലും അയല്‍പക്കത്തെ കുടുംബത്തിലും അതൃപ്തിയും ഭയവും ജനിപ്പിക്കുന്നത്. തന്റെ ഇത്തിരിവട്ടം അധികാരത്തെ അയാള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നു; അപകര്‍ഷതകളേയും അതൃപ്തികളേയും മറയ്ക്കാന്‍. ലൈംഗികാസംതൃപ്തിയില്‍ നിന്നും ഷണ്ഡത്വത്തില്‍ നിന്നും വാവ മോചനം നേടുന്നത് കാളയുടെ ഇണചേരലിനെ അയല്‍വീട്ടുകാരുടെ മുന്നില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ്. വാവയുടെ അഹമ്മതിയുടെ കാരണം ആ കാളയാണെന്ന അവന്റെ അമ്മച്ചിയുടെ വാക്കുകളില്‍ ധ്വനിക്കുന്നതും മറ്റൊന്നല്ല. അപകര്‍ഷത നിറഞ്ഞ മനസ്സുകളുടെ അധികാരപ്രയോഗങ്ങള്‍ ഭീകരമായ രൂപങ്ങളാര്‍ജ്ജിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ചരിത്രം പറഞ്ഞു തരുന്നുണ്ടല്ലോ. വിദൂരദൃശ്യത്തില്‍, വാവ ഹിറ്റ്‌ലറുടെ ചെറിയ രൂപമാണെന്നു നമുക്കു തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല! സംഘടനാശേഷിയേയും പട്ടാളത്തേയും ഹിറ്റ്‌ലര്‍ ഉപയോഗിച്ചത് തന്റെ ലൈംഗികദൗര്‍ബ്ബല്യങ്ങളെ മറയ്ക്കാനാണെന്ന മന:ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ പാഠം ഇവിടെ ഓര്‍ക്കാവുന്നതാണ്. കഥാന്ത്യത്തില്‍, വാവക്കെതിരെ കുട്ടന്‍ ഒരു യുദ്ധതന്ത്രം പ്രയോഗിക്കുന്നു! ഭയത്തില്‍ മുങ്ങി നിലവിളിക്കുന്ന വാവയില്‍ പരാജിതനായി ആത്മഹത്യയില്‍ അഭയം തേടുന്ന ഏകാധിപതിയെ ഇതരരൂപത്തില്‍ കണ്ടുമുട്ടാം. അപകര്‍ഷതയിലും അസംതൃപ്തികളിലും ജീവിക്കുന്ന നമ്മളില്‍ കൂടുകൂട്ടുന്ന ഭീരുത്വത്തേയും ആധിപത്യവാസനകളേയുമാണ് വാവയുടെ വളര്‍ച്ച നിലച്ച മമ്മിരൂപത്തില്‍ സന്തോഷ് ആവിഷ്‌ക്കരിച്ചത്, എത്ര എളിയവരെങ്കിലും നമ്മളിലൊക്കെ വസിക്കുന്ന ഏകാധിപതികളെ.

കാലം ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്ന ധനാത്മകപ്രവണതകളുടെ അനുരണനങ്ങളും എഴുത്തുകാരന്‍ നെഞ്ചേറ്റുന്ന ദര്‍ശനവും കൂടിച്ചേരുമ്പോള്‍ കാലത്തിന്റെ സാഹിത്യം ജനിക്കുന്നു. ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ കഥയുടെ ശീര്‍ഷകം; ഒരാള്‍ക്ക് എത്ര മണ്ണു വേണം, തന്റെ കഥയുടെ ശീര്‍ഷകമായി സന്തോഷ് സ്വീകരിക്കുമ്പോള്‍ ആറടി മണ്ണിനു പോലും അവകാശിയല്ലാത്ത കേരളത്തിലെ ദളിതരുടെ കഥയായി അതു മാറിത്തീരുന്നുവല്ലോ! മനുഷ്യന്റെ അത്യാര്‍ത്തിയേയും ദുരയേയും കുറിച്ചു പറയാന്‍ ടോള്‍സ്റ്റോയി ഉപയോഗിച്ച ശീര്‍ഷകമായിരുന്നല്ലോ, അത്. ഇവിടെ, സന്തോഷിന്റെ ആഖ്യാനം ദളിതരുടെ ദുരിതജീവിതത്തിന്റെ കഥയാകുന്നതോടൊപ്പം സമകാലവരേണ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ദുരയെ ധ്വനിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്. മലയാളിജീവിതത്തിലെ പുരോഗമനമൂല്യങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ അവകാശവാദങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറത്ത് ദളിത് സമൂഹത്തോടുള്ള പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിനെ വിവൃതമാക്കുകയും ദളിതരെ പ്രാന്തങ്ങളില്‍ തന്നെ തളച്ചിടുന്ന മൂല്യവ്യവസ്ഥയെ ചൂണ്ടുകയും ചെയ്യുന്നു, ഈ കഥ. പഞ്ചസാരയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ചില വാക്കുകള്‍ക്കപ്പുറം കുഞ്ഞിക്കോരുമാസ്റ്ററുടെ പാണ്ഡിത്യത്തെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി അംഗീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറാകാത്ത വരേണ്യമനസ്സുളള പൊതുലോകത്തെയാണ് ഈ കഥയില്‍ നാം പരിചയപ്പെടുന്നത്. ആധുനികമായ ആശയങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ കേരളത്തെ ഏറെ സഹായിച്ചിട്ടുള്ള ദളിതരുടെ സമരങ്ങളോ സാമൂഹികപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളോ കേരളചരിത്രത്തില്‍ അര്‍ഹിക്കുന്ന രീതിയില്‍ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല, കേരളത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ ഒരു പ്രബല ഭൗതികശക്തിയായി ഇവ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പണ്ഡിതനായ കുഞ്ഞിക്കോരുമാസ്റ്ററുടെ മൃതദേഹം അടക്കം ചെയ്യാന്‍ പൊതുസ്ഥലം നിഷേധിക്കപ്പെടുകയും അദ്ദേഹം വായനയ്ക്കും പുസ്തകരചനയ്ക്കും ഇരുന്നിരുന്ന അടുക്കളയിലെ മൂലയിലെ കുഴിയില്‍ അതു നിര്‍വ്വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായി വിവരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കഥാപരിണാമം ഈ വിവേചനത്തെ ഇതരരൂപത്തില്‍ ആവിഷ്‌ക്കരിക്കുന്നുണ്ട്. ഭൂമിവിതരണത്തിന്റെ പ്രശ്‌നത്തില്‍ മാത്രമല്ല, ദളിതരെ സമ്പൂര്‍ണ്ണമനുഷ്യരായി അംഗീകരിക്കാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിലോമബോധമണ്ഡലത്തിന്റെ പ്രശ്‌നത്തിലും നമ്മള്‍ പ്രതിക്കൂട്ടിലാണ്. അടുപ്പില്‍ തീ കൂട്ടുന്നതിന്നായി അടുക്കളയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന സുനീഷിന്റെ ഭാര്യയുടെ കാലുകളില്‍ മൃതദേഹമടക്കാനെടുത്ത കുഴിയുടെ നനഞ്ഞ മണ്ണു പറ്റുന്നതായും മൃതദേഹത്തിനു മുകളില്‍ സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പുഷ്പചക്രങ്ങള്‍ അവള്‍ തെരുവിലേക്കു വലിച്ചെറിയുന്നതായും എഴുതപ്പെടുന്ന വാക്കുകള്‍ കേരളത്തിലെ ദളിത്പ്രശ്‌നത്തിന്റെ നീറുന്ന അവസ്ഥയുടെ സൂചകങ്ങളാണ്. കേരളസമൂഹം ഇപ്പോള്‍ ഏറ്റെടുക്കേണ്ട മുഖ്യപ്രശ്‌നം ദളിത് സമൂഹത്തോടുള്ള അനീതിയെ സംബന്ധിക്കുന്നതാണ്.

ഇ. സന്തോഷ്‌കുമാറിന്റെ കഥാലോകം വ്യക്തിമനസ്സിലെ അജ്ഞാതസ്ഥലങ്ങളിലേക്കു മാത്രമല്ല, സമൂഹമനസ്സിന്റെ തുറക്കപ്പെടാത്ത ലോകങ്ങളിലേക്കു കൂടി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Get Malayalam News and latest news update from India and around the world. Stay updated with today's latest Literature news in Malayalam at Indian Expresss Malayalam.

ഏറ്റവും പുതിയ വാർത്തകൾക്കും വിശകലനങ്ങൾക്കും ഞങ്ങളെ ഫെയ്സ്ബുക്കിലും ട്വിറ്ററിലും ലൈക്ക് ചെയ്യൂ