എഴുപത്തിരണ്ടിൽ ഇറങ്ങിയ ‘കൊട്ടാരം വിൽക്കാനുണ്ട്’ എന്ന സിനിമയിലെ ‘തൊട്ടേനേ ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ചേനേ ‘ എന്ന പാട്ട് എന്നെ എത്രമാത്രം വശീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് എനിക്കെന്നോടുതന്നെ ചോദിക്കുക വയ്യ.  എന്റെ ചേതന ഒരു പക്ഷേ അനേകശത സന്ദർഭങ്ങളിൽ ആവർത്തിച്ചു കേട്ട രണ്ടു ശബ്ദങ്ങൾ ഈ യുഗ്മഗാനത്തിലൂടെ പി ജയചന്ദ്രന്റെയും  മാധുരിയുടെയും ആയിരിയ്ക്കും. ഞാനെത്ര തവണ ഈ പാട്ടു കേട്ടിരിയ്ക്കും? അറിഞ്ഞു കൂടാ.

ഞാൻ പതുക്കെ ഒരു കഥ പറയാം.  2019 ജൂൺ 13ന് ഹൃദോഗം വന്ന് കലശലായി എടപ്പാൾ ആശുപത്രിയുടെയും പിന്നീട് കോഴിക്കോട് മെട്രോ ആശുപത്രിയുടെയും സി സി യുവിൽ പത്തിരുപതു ദിവസക്കാലം ഞാൻ തളച്ചിടപ്പെട്ടു.  പ്രീ സർജിക്കൽ സി സി യുവിൽ വെറുതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കലല്ലാതെ മറ്റു പണികളൊന്നുമില്ല.  ജീവിക്കുമോ മരിക്കുമോ എന്ന ആധിയുമായി പത്തു പതിനാലു പേർ അവിടെ ചുറ്റും കിടപ്പുണ്ട്.  ചിലര് പോകുന്നു ഉടനെ പുതിയവർ വരുന്നു.  മൊത്തം പാനിക്കായ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പാട്ടുകേൾക്കൽ പ്രായോഗികമല്ല . പക്ഷേ എന്റെ മിടുക്കിക്കുട്ടികൾ, മെട്രോയിലെ നഴ്സസ് കൂട്ടം സി സി യുവിലേക്ക് എനിക്ക് ധാരാളം പുസ്തകങ്ങൾ വരുത്തിത്തന്നു.

ബൈപാസ് കഴിഞ്ഞ് ജൂലായ് ആദ്യത്തോടെ റൂമിലെത്തിയതിനു ശേഷം വായന അത്ര എളുപ്പമല്ലാതായി. സർജിക്കൽ വൂണ്ട്ന്റെ പ്രയാസങ്ങൾ, ഹെവി ഡ്രഗ്സിന്റെ നിരന്തര ക്ഷീണം…  പിന്നെ സ്വന്തം ശരീരത്തോടു തോന്നുന്ന കടുത്ത അപരിചിതത്വം ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് വായനയെ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു.  എന്റെ ഫോൺ പക്ഷേ തുറക്കലുണ്ടായില്ല.  എന്നാൽ മിനിയുടെ ഫോൺ ഫുൾ ചാർജ്ജിൽ വിത്ത് ഇയർഫോൺ കിടക്കയിൽ ഇരുന്നു.  പിന്നീട് നവംബർ ഒന്നിന് കോളേജിൽ റീ ജോയിൻ ചെയ്യുന്നതു വരെ പാട്ടു മാത്രമായിരുന്നു ചുറ്റും.  ചെവിയിലായിരുന്നില്ല,  മറിച്ച് കീറിപ്പുറത്തെടുത്ത് കേടു തീർത്ത് നന്നാക്കി തിരിച്ചു വെച്ച ഹൃദയത്തിലേക്കായിരുന്നു രാപ്പകൽ ആ  പാട്ടുകൾ കയറിച്ചെന്നത്.

എത്ര പാട്ടുകൾ എന്നെനിക്കിപ്പോൾ അറിഞ്ഞുകൂടാ. എല്ലാ ഴോണറുകളിലുമുള്ള പാട്ടുകൾ, ക്ലാസിക്കൽ, ഫോക്, ലളിത സംഗീത ഭേദമന്യേ പാട്ടില്ലാതെ പോയ ഏകദേശം ഒരു മാസത്തെ വാക്വം പൂർണ്ണമായും നികന്ന ദിവസങ്ങൾ. ആ പാട്ടുകളിലൂടെ എന്റെ അക്കാലത്തെ ഏകാന്തവാസത്തിന്റെ മഹാസങ്കടങ്ങൾ മുഴുവൻ ഞാൻ മറന്നു.  ഒരിക്കൽക്കൂടി കാണണം എന്ന് മോഹിച്ച,  എന്നാൽ സന്ദർശകനുമതിയില്ലാത്തതിനാൽ കാണാൻ സാധിക്കാതെ പോയ പ്രിയമുഖങ്ങളെ മുഴുവൻ ഞാൻ ആ ദിവസങ്ങളിൽ കണ്ടു.  മനസ്സിന്റെ കണ്ണിൽ ഉരുണ്ടുകൂടിയ രണ്ടു വലിയ കണ്ണീർത്തുള്ളിയുടെ സുതാര്യ ചില്ലു പ്രതലത്തിനിടയിലൂടെയാണ് ഞാനവരെ കണ്ടത്.

പാട്ടാണ്, ദൂരദർശനകൃശങ്ങളായ എന്റെ ജന്മബന്ധുക്കളെ അടുത്തു നിർത്തിക്കാണിക്കാൻ ആ കണ്ണീർത്തുള്ളികളെ സമ്മാനമായി തന്നത്.  എന്റെ വേവലാതികൾ, എന്റെ നിരാസങ്ങൾ,  എന്റെ സങ്കടങ്ങൾ,  എന്റെ തണലുകളായി ഇടത്തും വലത്തുമുള്ളവർ അവരെ പലപ്പോഴും എനിക്ക് ഓർത്തെടുക്കുന്നതു പോലെത്തന്നെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ മറക്കേണ്ടിയിരുന്നു.  എനിക്കാ നാളുകളിൽ അതിനൊക്കെയുള്ള ഏക മാർഗ്ഗം പാട്ടായിരുന്നു.  നാൽപത്തിയെട്ടു മണിക്കൂർ ഉറങ്ങാതിരുന്ന ഇനീഷ്യൽ ഡേകളിലൊന്നിൽ ഞാൻ ഏറെക്കുറെ ആയിരാമത്തെ തവണയും കേട്ടത് ദേവരാജൻ മാഷുടെ യുഗ്മഗാനങ്ങളായിരുന്നു.  ജയചന്ദ്രനും മാധുരിയും,  യേശുദാസും മാധുരിയും,  ദേവരാജനും വയലാറും, ദേവരാജനും പി ഭാസ്കരനും നിരന്തരം നിരന്തരം എന്നെ, എന്റെ അലമുറയിടുന്ന മനസ്സിനെ ശമിപ്പിച്ചു.  അങ്ങനെ ആ പാട്ടുകൾക്ക് ശമനൗഷധങ്ങളാവാൻ സാധിച്ചത് അവ ഉണ്ടായ കാലം മുതൽ എന്നെ അവയുടെ വിരൽത്തുമ്പിൽ അവ ചേർത്തു നടത്തിയതുകൊണ്ടാണ്.

പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങളോർക്കും, എഴുപത്തിരണ്ടിൽ ഇറങ്ങിയ ‘കൊട്ടാരം വിൽക്കാനുണ്ട്’ എന്ന സിനിമയിലെ ‘തൊട്ടേനേ ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ട് ‘ എന്ന പാട്ട്.  പഴയ പാട്ടുകളിലെ പ്രണയ മനസ്സിനെ ബാല്യം മുതൽ തന്നെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് കൊണ്ടു നടക്കുന്നതാണ് ഞാൻ.  ‘ താലിചാർത്തും ഞാനവൾക്കീ നീലരാവിൽ ‘ എന്ന് പാടിയത് രണ്ടാം ക്ലാസിൽ ഭാനുമതി ടീച്ചറുടെ മുന്നിലാണ്. ഒരു സിനിമാ പാട്ടു പാടുന്നു എന്ന കേവല നിഷ്കളങ്കമായ പാടലൊന്നും ആയിരുന്നില്ല അത്. എതിർലിംഗത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു മുഖമൊന്നും രൂപപ്പെട്ടു വന്നിരുന്നില്ലെങ്കിലും ‘താലിചാർത്തും’ എന്നു തന്നെയായിരുന്നു ചുണ്ടിനോടൊപ്പം ഹൃദയവും പാടിയിരുന്നത്.  ഇന്നും അത് മൂളി നോക്കുമ്പൊ ഞാനാ ചെക്കനെ വെറുതെയൊന്ന് ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കും, ഒരു രസത്തിന്.

എന്നാൽ സാഹിത്യം ഒട്ടും വ്യക്തമാവാതെ സംഗീതത്തിന്റെ ഹൃദയദ്രവീകരണ ശക്തി കൊണ്ട് ആജീവനാന്തം കീഴടക്കിയ പാട്ടാണ് ‘ തൊട്ടേനേ ഞാൻ ‘.  ദേവരാജൻ മാഷ് ഡ്യുവറ്റ് പാടിക്കുമ്പോൾ അനുവർത്തിക്കുന്ന ഒരു നയമുണ്ട്.  അത് രണ്ടു പാട്ടുകാർക്കും നൽകുന്ന ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്. ആരാണ് കൂടുതൽ ഭാവത്തിലേക്കലിഞ്ഞു പാടുക എന്ന വെല്ലുവിളിയാണത്.  ഈ വെല്ലുവിളി സമസ്ത അർത്ഥത്തിലും ഏറ്റെടുത്ത യുഗ്മമാണ് മാധുരിയും ജയചന്ദ്രനും. ജയചന്ദ്രന്റെ കൂടെ ബി വസന്ത ചേരുമ്പോഴും ഇതേ അത്ഭുതം സംഭവിക്കാറുണ്ട്.  പക്ഷേ പാട്ടിന്റെ ഫ്ലേവറിൽ നേർത്ത വ്യത്യാസം വരും.  അതോടൊപ്പം രണ്ടു പേരും ചേർന്ന് എത്തേണ്ട അതിർത്തി അവർ തന്നെ പല്ലവിയുടെ ആലാപനത്തോടൊപ്പം പാടി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കും. അനുപല്ലവിയും ചരണവും ആ നിശ്ചയത്തിന്റെ വൃത്തിയ്ക്കനുസരിച്ച് പാടി വെക്കലാണ് അവരുടെ പതിവ്. 

Read more: എന്റെ പകലറുതികളേ എന്റെ രാവറുതികളേ, നിങ്ങളോർക്കുന്നുവോ!

മാധുരി ജയചന്ദ്രൻ ദ്വയം അങ്ങനെയല്ല, അവർ പാടിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ അവർക്ക് അതിരുകളില്ല. പരസ്പരം ബഹുമാനിച്ച് കൊണ്ടും കൊടുത്തും പരസ്പരം പാട്ട് മികച്ചതാക്കാനുള്ള സപ്പോർട്ട് കൊടുത്തുമാണ് അവർ  പാടിയെത്തിക്കുക.  ജാനകിയമ്മയുടെ കൂടെ പാടുമ്പോൾ പേടിയാണെന്ന് എസ് പി ബി പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.  ടേക്കിൽ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചില ഇംപ്രൊവൈസേഷനുകൾ അവരിൽ നിന്നു വരാറുണ്ടെന്നും കൂട്ടു ഗായകൻ അതുവഴി  ‘തെണ്ടിപ്പോകു’മെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരിന്റർവ്യൂവിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ മാധുരി- ജയചന്ദ്ര യുഗ്മം നൽകുന്ന റിസൽറ്റ്,  ഒരു പക്ഷേ ദേവരാജൻ മാഷുപോലും ‘എന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച പാട്ട് ‘ എന്ന് തൊട്ടേനേ ഞാൻ ‘  എന്ന പാട്ടിനു നൽകിയതിലൂടെ അടിവരയിടുന്നുണ്ട്.

നളചരിതത്തിലെ തൊട്ടേനേ ഞാൻ എന്ന പദം മനസ്സിലോർത്ത് വയലാർ ഒരുക്കിയതാണ് ഈ പാട്ടിന്റെ സാഹിത്യം.  ഒരു വിരുത്തത്തിലാണ് പാട്ട് ആരംഭിയ്ക്കുക, ഏതോ അഭൗമ ലോകത്തിൽ നിന്നെന്ന പോലെ, മണ്ണിലും വിണ്ണിലുമല്ല മനുഷ്യപ്രജ്ഞയ്ക്ക് സങ്കൽപ്പാതീതമായ ഒരു പ്ലെയിനിൽ നിന്നാണ് ആ  വിരുത്തം ജയചന്ദ്രൻ പാടിത്തുടങ്ങുന്നത്.  ശബ്ദം ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു തന്നെ വരണമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് നിർബന്ധമുണ്ടെന്ന പോലെ അനുമന്ദ്രസ്ഥായിയിലെന്നു പറയാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ എന്നാൽ മന്ദ്രസ്ഥായിയിലും താഴെ നിന്നു കൊണ്ട്

‘നീലക്കണ്ണുകളോ / ദിനാന്ത മധുരസ്വപ്നങ്ങൾ തൻ / ചന്ദനച്ചോലയ്ക്കുള്ളിൽ വിടർന്നുപാതിയടയും /നൈവേദ്യ പുഷ്പങ്ങളോ / കാലം കൊത്തിയെടുത്ത ഹംസ ദമയന്തീശില്പം/ഇന്നും നളന്നാലങ്കാരിക ഭംഗിയോടെയെഴുതും / സന്ദേശകാവ്യങ്ങളോ / സന്ദേശകാവ്യങ്ങളോ’

Read more: രാജശില്പി, നീയെനിക്കൊരു പൂജാവിഗ്രഹം തരുമോ?

ഓരോ പദത്തിനും മാഷ് നൽകുന്ന അതീവ മൃദുലമായ ട്രീറ്റ്മെന്റിനെ അതിന്റെ ഭാവ സന്നിവേശം വഴി പാടി വെച്ച് അടിമപ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞതിന്റെ പാട്ടു ചരിത്രമാണ് കഴിഞ്ഞ മൂന്നരപ്പതിറ്റാണ്ടിന്റെ എന്റെ കേൾവി ജീവിതം.  ഈ പറഞ്ഞത് ഒട്ടും അതിശയോക്തിയില്ലാതെയാണ്.  ഞാനീ വിരുത്തത്തിൽ നിന്ന്,  അതിന്റെ ആലാപനത്തിൽ നിന്ന്,  അത് അലിയിച്ചു തീർത്ത എന്റെ കേൾവി നേരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മുക്തനായിട്ടില്ല,  ഇന്നീ നേരം വരെ.  ‘തൊട്ടേനേ ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ട് , കെട്ടിപ്പിടിച്ചേനേ ഞാൻ ‘ എന്ന അന്യൂന സങ്കല്പം നൽകുന്ന പ്രണയാനുഭൂതിയെ,  ‘മുന്നിൽ മൃഗാംഗ ബിംബം മുഖം പാതി മൂടിയ സ്വർണ്ണമേഘത്തുകിൽ ഞൊറിത്തുമ്പിൽ ‘ എന്നും ‘ചെഞ്ചൊടി കൊണ്ടൊരു നക്ഷത്ര ചിഹ്നത്തിൻ ചിത്രം വരച്ചേനേ’  എന്നുമൊക്കെയുള്ള പ്രണയരതി ബോധത്തിന്റെ മാസ്മരികതയിലേക്ക്, സത്യം,  ഞാൻ ഇന്നുവരെ ഉള്ളറിഞ്ഞു പ്രക്ഷേപിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഞാനാ വിരുത്തത്തിന്റെ വഴിയിൽ മനസ്സ് പണയപ്പെട്ട് യാത്ര മുടങ്ങിപ്പോയ നിസ്വനാവുന്നു, പൊറുക്കുക.

ഓരോ തവണ കേട്ടു തീരുമ്പോഴും രചയിതാവിനെയും കമ്പോസറെയും ഇത്രമേൽ ആഴത്തിൽ സ്വാംശീകരിച്ചു പാടിയ ആ രണ്ട് മഹാഗായകരെ എന്നുമെപ്പോഴും എന്റെ രണ്ടു കൈകളും മനസ്സിലുയർത്തി ഞാൻ നമിക്കാറുണ്ട്.  അസുഖം തല്ലി വീഴ്ത്തിയപ്പോൾ പരിക്കുകളോടെയാണെങ്കിലും ഞാനെഴുന്നേറ്റു നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് ‘നീലക്കണ്ണുകളോ ‘ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടാണ്.  ഏറ്റവും അനായാസമായി സന്തുഷ്ടചിത്തനായി ദൂരദൂരങ്ങൾ കാൽനടയായി സഞ്ചരിച്ച കാലങ്ങളിലും ഇന്നിപ്പോൾ ഏറ്റവും അനായാസമായി സന്തുഷ്ടചിത്തനായി എനിക്കേറ്റവും കംഫർട്ടബിളായ സ്പീഡിൽ എന്റെ കാർ ഞാൻ അനായാസേന വളവുകൾ തിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോഴും ‘ ഇന്നും നളന്നാലങ്കാരിക ഭംഗിയോടെയെഴുതും ‘  എന്ന് അങ്ങേയറ്റം ഭാവ സാന്ദ്രതയോടെ ഞാൻ  മൂളിപ്പോവും. എഴുതാൻ മറന്ന കൗമാരത്തിലെ പ്രണയ ലേഖനങ്ങളെ അപ്പോൾ നിരന്തരമായി ഓർമ്മിച്ചു പോവും…

എന്റെ മൃതസഞ്ജീവനിയാണ് ഈ പാട്ട്.

Read more: വിജു നായരങ്ങാടി എഴുതിയ കുറിപ്പുകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം

Get all the Latest Malayalam News and Kerala News at Indian Express Malayalam. You can also catch all the Latest News in Malayalam by following us on Twitter and Facebook